دانلود مقاله ISI انگلیسی شماره 1333 + ترجمه فارسی
عنوان فارسی مقاله

ارزیابی عملکرد صندوق‌های مشترک سرمایه‌گذاری براساس محک‌های درونی

کد مقاله سال انتشار مقاله انگلیسی ترجمه فارسی
1333 2011 8 صفحه PDF 20 صفحه WORD
خرید مقاله
پس از پرداخت، فوراً می توانید مقاله را دانلود فرمایید.
عنوان انگلیسی
Mutual funds performance evaluation based on endogenous benchmarks
منبع

Publisher : Elsevier - Science Direct (الزویر - ساینس دایرکت)

Journal : Expert Systems with Applications, Volume 38, Issue 4, April 2011, Pages 3663–3670

فهرست مطالب ترجمه فارسی
چکیده
کلیدواژه‌ها
1.مقدمه
2.معیارهایی برای سود مازاد و ریسک
2.1.سود مازاد
2.2.ریسک‌ها
3.مدل‌سازی 
3.1.مدل‌های مربوط
3.2.مدل پیشنهادی
4.بحث و مطالعه تجربی
4.1.داده‌ها
جدول 1: ورودی‌ها و خروجی‌های 25 صندوق‌ سرمایه‌گذاری مشترک 
جدول 2: نتیجه ارزیابی صندوق‌های نوع-سهامی در 2005-2006.
جدول 3: تغییرات مورد نیاز برای ورودی‌ها و خروجی‌ها.
4.2.نتایج
4.3.بحث
4.4.مقایسه با روش‌های دیگر
جدول 4: آزمون همبستگی رتبه‌بندی‌های شاخص‌های متفاوت.
5.نتیجه‌گیری‌ها
کلمات کلیدی
- صندوق سرمایه گذاری مشترک - تحلیل پوششی داده ها () - ارزیابی عملکرد - بهره وری - ماندگاری -
ترجمه چکیده
این مقاله دو مدل DEA محدود-درجه دوم برای ارزیابی عملکرد صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک، از دیدگاه ارزیابی براساس محک‌های درونی، پیشنهاد می‌کند. در مقایسه با مطالعات قبلی، این مقاله دو عامل اساسی را برای عملکرد صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک، یعنی ریسک و سود، تجزیه می‌کند تا محک‌های درونی صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک را تعریف کند و بینش‌ و پیشنهاداتی برای مدیریت‌ ارائه کند. از میان دو مدل DEA محدود درجه دوم، یک مدل تا حدی برنامه‌ریزی محدود-درجه دوم قابل کنترل است. این رویکرد با نمونه‌ای از بیست و پنج صندوق‌ سرمایه‌گذاری مشترک فعال در بازار چین نشان داده شده است. این رویکرد دلایل ریشه‌ای مربوط به ناکارایی و روش‌هایی برای بهبود عملکرد را تعیین می‌کند. نتایج نشان می‌دهند اگرچه محیط بازار در سال 2006 خیلی بهتر از سال 2005 بود، معدل امتیاز کارایی در سال 2006 با توجه به کاهش کنترل ریسک سیستم کمتر شد. اکثریت صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک در رتبه‌بندی کارایی تداوم نداشتند. مهمترین نتیجه‌گیری وابستگی زیادِ رتبه‌بندی صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک چین به کنترل ریسک سیستم است.
ترجمه مقدمه
صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک تبدیل به یکی از مهمترین ابزارهای سرمایه‌گذاری برای عموم مردم شده‌اند چرا که سرمایه‌گذارهای کوچک را قادر می‌سازد در سرمایه‌گذاری‌های متنوع شرکت کنند. دارایی‌های تحت کنترل صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک در حال افزایش هستند چرا که تقاضا در حال افزایش است و وجوه متنوع شده‌اند. بنابراین، نحوۀ ارزیابی عملکردهای صندوق‌ها تبدیل به سوال اصلی شده است. از زمانِ آثار مهمِ مارکویتز (1952)، شارپ (1964، 1966)، ترینور (1965) و جنسن (1968، 1969)، مطالعات متعدد برای سنجش عملکرد در ارتباط با ریسک و سود انجام شده‌اند، این مطالعات اصولاً مبتنی بر چارچوب میانگین-واریانس (MV) بوده‌اند. نتایج ارزیابی این مطالعات ظاهراً، تا حد زیادی، به محک‌های بیرونیِ استفاده شده وابسته است (1978). در دهه اخیر، چند مطالعه براساس روش‌های تحلیل توسعه داده‌ها (DEA) برای ارزیابی عملکرد صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک انجام شده است. DEA با معرفی توسط چارنز، کوپر و رودس (1978) روش برنامه‌ریزی ریاضیاتی برای سنجش کارایی‌های نسبی واحدهای تصمیم‌گیری (DMUها) است. از آنجایی که روشی غیرپارامتری قادر به ارزیابی مقایسه‌ای است، بنابراین قادر به ارائه ارزیابی براساس چند ورودی و چندخروجی است، و مدیریت‌ها را قادر می‌سازد بهترین اقدامات ممکن صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک را با محاسبه امتیازات اختصاص یافته به کارایی‌های‌شان محک بزنند. به منظور ارزیابی 11 صندوقِ شرکت کننده در امور مالی و صنایع فلزی در پایگاه داده‌های تحقیقات بارگینرس بین‌الملل، ویلکینز و ژو (2001) انحراف استاندارد سودها و نسبت برگشت ماهانه منفی در سال را ورودی، و سود ماهانه، چولگی توزیع سود و سود حداقلی در سال را خروجی انتخاب کردند. مورتی، چوی ودسای (1997) روش سنجش عملکرد سبد سهام را براساس DEA در سال 1997 مطرح کردند، شاخص کارایی سبدسهام DEA (DPEI)، همراه با انحراف استاندارد و بار تراکنش را ورودی، و برگشت اضافی را خروجی خواندند تا عملکرد 2083 صندوق‌ سرمایه‌گذاری مشترک را در فصل پاییز سال 1993 بررسی کنند. چوی و مورتی (2001) از ورودی‌ها و خروجی‌های یکسان استفاده کردند اما فرمولاسیون DEA متفاوت بود. مک‌مولن و استرانگ (1998) اثربخشی مقایسه‌ای 135 صندوق سهام آمریکایی را با داده‌های یک سال گذشته، سه سال گذشته و پنج سال‌ گذشته، براساس شاخص DPEI، تحلیل و مقایسه کردند. از سوی دیگر، سندزرو و ساردانو (1999) عملکرد 58 صندوق دارایی ایالات متحده را در کانادا با استفاده از DEA همراه با سود سالانه، نسبت هزینه، حداقل سرمایه‌گذاری ابتدایی و پراکسی برای ریسک به عنوان عوامل مرتبط با عملکرد صندوق تحلیل کردند. گالاگدرا و سیلواپول (2002) اثربخشی مقایسه‌ای 257 صندوق‌ سرمایه‌گذاری مشترک استرالیا را در طی سال‌های 1995- 1999 با ترکیب‌های مختلف ورودی و خروجی تحلیل و بررسی کردند. باسو و فوناری (2001) از چند معیار ریسک (انحراف استاندارد، نیمه انحراف استاندارد و بتا) و هزینه‌های اشتراک و بازخرید به عنوان ورودی، و سود متوسط و کسر دوره‌ها که در آن صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک غالب نبودند به عنوان خروجی استفاده کردند. باسو و فوناری (2003)، برای ارزیابی اخلاقی صندوق‌ها، کسر دوره‌های غیرقالب را برای امتیاز اخلاقی صندوق‌ سرمایه‌گذاری مشترک جایگزین کردند. لئو، وانگ و تیان (2003) از شاخص یکپارچه DEA برای ارزیابی عملکرد مقایسه‌ای 33 صندوق سرمایه‌گذاری محدود استفاده کردند که قبل از سال 2001 وارد بازار چین شده بود. آنها دریافتند رتبه‌بندی با شاخص جنسن تفاوت زیادی دارد که نشان می‌دهد انتخاب شاخص در ارزیابی عملکرد صندوق‌ها بسیار مهم است. چانگ (2004) از فرمولاسیون DEA غیراستاندارد (براساس مجموعه حداقل الزامات ورودی محدب) با سود متوسط به عنوان خروجی، و انحراف استاندارد، بتا، کل دارایی و بار به عنوان ورودی استفاده کرد. ژائو، ژانگ، لای و وانگ (2007) صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک چین را در مدل DEA با ارزش در معرض ریسک (VAR) تحت توزیع لاپلاس نامتقارن، هزینه و کل سود ارزیابی کردند و کارایی‌های مقیاس‌شان را نیز بررسی کردند. علاوه بر این، هان و لیو (2003)، ما، وو و چنگ (2003) عملکرد صندوق‌های سرمایه‌گذاری محدود را در بازار چین با مدل بهبودیافته DEA مطالعه کردند. چن (2003) مدل‌های DEA اجرا شده در ارزیابی عملکرد صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک را خلاصه کرد. اغلب این تحقیقات براساس مدل توسعه خطیِ مرسوم بودند؛ عمده تفاوت‌ بین آنها مربوط به ملاحظه متغیرها و نمونه داده‌ها بود. همانطور که برای همه مشخص است، رویکردهای DEA محک درونی DMU ناکارآمد و برآوردهایی از بهبود بالقوه قابل اجرا فراهم می‌کند. در ارزیابی صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک با مدل‌های DEA، محک‌های درونی سبدسهام صندوق‌ها هستند. این موضوع یکی از مزایای رویکردهای DEA است. با این حال، رویکردهای مرسوم DEA در مراجع بالا به صورت صحیح ریسک سبد سهام هدف را محاسبه نمی‌کنند. این رویکردها معیار ریسک محک را محاسبه می‌کنند که در مقابل آن صندوق‌ سرمایه‌گذاری مشترک به صورت ترکیب خطی از معیارهای ریسک صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک مداخله‌گر مقایسه شده است. این مقایسه از تاثیرات گوناگونی، و بیش‌تخمین منتج از معیار ریسک که معمولاً منجر به دست‌کم گرفتن امتیازات کارایی است استفاده نمی‌کند. برای جبران این ملاحظه، موری و موری (1999) مدل‌های DEA محدود-دسته دوم را پیشنهاد کردند که از رویکرد MV با واریانس به صورت ورودی و سود متوسط به صورت خروجی استفاده می‌کنند. اما هنوز جا برای بهبود دارد. ورودی‌شان کل ریسک و خروجی کل سود است. این موضوع عقلائی است، اما هنوز به حد کافی در مدیریت مشخص نشده است. ارزیابی خوب باید قادر به بیان علت ریشه‌ای برای عملکردهای مختلف باشد. این مقاله مسئله را عمیق‌تر بررسی می‌کند و دو مدل توسعه محدود-درجه دوم با اطلاعاتی از ریسک سیستم، ریسک غیر سیستم، سود مازاد زما‌ن‌بندی و سود مازاد انتخاب ارائه می‌کند. هدف‌مان بررسی دلیل ریشه‌ای کارایی نسبی هر صندوق‌ سرمایه‌گذاری مشترک، ارائه محک‌های درونی‌اش و ارائه پیشنهادهایی برای بهبود عملکرد است. با توجه به اینکه دو نوع ریسک کمی متفاوت از یکدیگر هستند، ریسک سیستم را نمی‌توان با تنوع کاهش داد، در حالی که ریسک غیرسیستم قابل کاهش است، محدودیت درجه دوم برای ریسک غیرسیستم را در مدل ارزیابی پوششی می‌دهیم. محدودیت‌های ریسک سیستم و سود مازاد در ادامه به صورت خطی بررسی شده است. علاوه بر این، از آنجایی که ریسک سیستم عامل غیرقابل کنترل است، عامل فناوری غیرقابل کنترل را در مدل‌های DEA محدود درجه‌دوم‌مان می‌گنجانیم. این دو مدل پیشنهادی در این مقاله از دیدگاه‌های جهت‌گیری‌های ورودی و خروجی است. با این رویکرد، سرمایه‌گذاران قادر به ارزیابی بهتر صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک خواهند بود، و باید قادر به طراحی بهترِ سبد سهام صندوق‌ها، با محک‌های درونی خودشان، باشند. بقیه این مقاله به شرح ذیل سازمان‌دهی شده است. بخش 2 معیارهای سود مازاد و ریسک را شرح می‌دهد. بخش 3 دو مدل ارزیابی پوششی محدود-درجه دوم برای محک‌های درونی صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک ارائه می‌کند. بخش 4 مطالعه‌ای تجربی در مورد صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک در چین انجام می‌دهد و بخش 5 به نتیجه‌گیری بینش‌آفرین می‌پردازد.
پیش نمایش مقاله
پیش نمایش مقاله ارزیابی عملکرد صندوق‌های مشترک سرمایه‌گذاری براساس محک‌های درونی

چکیده انگلیسی

This paper proposes two quadratic-constrained DEA models for evaluation of mutual funds performance, from a perspective of evaluation based on endogenous benchmarks. In comparison to previous studies, this paper decomposes two vital factors for mutual funds performance, i.e. risk and return, in order to define mutual funds’ endogenous benchmarks and give insights and suggestions for managements. Of the two quadratic-constrained DEA models, one is a partly controllable quadratic-constrained programming. The approach is illustrated by a sample of twenty-five actual mutual funds operating in the Chinese market. It identifies the root reasons of inefficiency and ways for improving performance. The results show that although the market environment in year 2006 was much better than that in 2005, average efficiency score declines in year 2006 due to relaxing of system risk control. The majority of mutual funds do not show persistence in efficiency ranking. The most important conclusion is that the ranking of mutual funds in China depends mostly on system risk control.

مقدمه انگلیسی

Mutual funds have become one of the most important investment tools for common people as they enable small investors to take part in diversified investments. Assets managed by mutual funds are increasing as demand is growing and funds are getting diversified. Therefore, how to evaluate funds’ performances has become a question of consequence. Since the important work of Markowitz, 1952, Sharpe, 1964, Sharpe, 1966 and Treynor, 1965 and Jensen, 1968 and Jensen, 1969, numerous studies have been conducted for measuring performance in respect of risk and return, mainly based on the mean-variance (MV) framework. Evaluation results of these studies appear to depend, to a large extent, on exterior benchmarks used (1978). In the most recent decade, some studies have been based on data envelopment analysis (DEA) methodologies to evaluate mutual funds’ performance. Introduced by Charnes, Cooper, and Rhodes (1978), DEA is a mathematical programming method for measuring relative efficiencies of decision making units (DMUs). Since it is a non-parametric method capable of comparative evaluation, it is able to give assessments based on multi-inputs and multi-outputs, and enables managements to benchmark the best-practices of mutual funds by calculating scores denoting their efficiencies. In order to assess 11 funds engaged in finance and metal industries in International Bargainers Research Database, Wilkens and Zhu (2001) chose standard deviation of returns and the proportion of negative monthly return in the year as inputs, and monthly return, skewness of return distribution and the minimum return in the year as outputs. Murthi, Choi, and Desai (1997) put forward a portfolio performance measurement method based on DEA in 1997, called DEA portfolio efficiency index (DPEI), with standard deviation and transaction loads as inputs, and excess return as output, to investigate performance of 2083 mutual funds in the third quarter of 1993. Choi and Murthi (2001) used the same inputs and outputs but with a different DEA formulation. McMullen and Strong (1998) analyzed and compared the comparative effectiveness of 135 American stock funds with data of the past 1 year, past 3 years and past 5 years, based on the DPEI index. Sedzro and Sardano (1999), on the other hand, analyzed performance of 58 US equity funds in Canada using DEA with annual return, expense ratio, minimum initial investment and a proxy for risk as factors associated with fund performance. Galagedera and Silvapulle (2002) analyzed and measured comparative effectiveness of 257 Australian mutual funds during the years 1995–1999 with different combinations of inputs and outputs. Basso and Funari (2001) used several risk measures (standard deviation, standard semi-deviation and beta) and subscription and redemption costs as inputs, and the mean return and the fraction of periods in which the mutual fund was non-dominated as outputs. Basso and Funari (2003), for assessing ethical funds, substituted the fraction of non-dominated periods for an ethical score of the mutual fund. Luo, Wang, and Tian (2003) used the integrated DEA index to evaluate the comparative performance of 33 closed-end funds which entered the Chinese market before 2001. He found that the ranking differed much from than that of the Jessen index, which indicates that index selection is very important in funds’ performance evaluation. Chang (2004) used a non-standard DEA formulation (based on minimum convex input requirement set) with mean return as output, and standard deviation, beta, total assets and load as inputs. Zhao, Zhang, Lai, and Wang (2007) evaluated Chinese mutual funds in DEA model with value-at-risk (VaR) under asymmetric Laplace distribution, cost and total return, and also investigated their scale efficiencies. Furthermore, Han and Liu, 2003 and Ma et al., 2003 also studied the performance of closed-end funds in the Chinese market with an improved DEA model. Chen (2003) summed up DEA models applied in mutual funds performance evaluation. Most of these researches were based on conventional linear envelopment model; the major differences between them were related to consideration of variables and data samples. As is known to all, DEA approaches provide each inefficient DMU’s endogenous benchmark and estimates of the potential improvement that can be made. In mutual funds’ evaluation with DEA models, the endogenous benchmarks are portfolios of funds. It is one of the advantages of DEA approaches. However, conventional DEA approaches in the above references do not compute correctly the risk of the target portfolios. These approaches compute the risk measure of the benchmark against which the mutual fund is compared as a linear combination of risk measures of the intervening mutual funds. This does not take into account diversification effects, and the resulting overestimation of the risk measure that usually leads to underestimation of efficiency scores. To make up for this consideration, Morey and Morey (1999) proposed quadratic-constrained DEA models that use a MV approach with variance as input and mean return as output. But there is still space to improve. Their input is total risk and output is total return. This makes sense, but is still not explicit enough in management. A good evaluation should be able to tell the root reason for different performances. This paper digs the problem deeper and gives two quadratic-constrained envelopment models with information of system risk, non-system risk, excess return from timing and excess return from selecting. Our purpose is to investigate the root reason of each mutual fund’s relative efficiency, present its endogenous benchmark, and to give performance improvement suggestions. Considering that the two kinds of risk are a little different from each other, system risk cannot be lowered with diversification, while non-system risk can be, we give a quadratic constraint for non-system risk in the envelopment evaluation model. Constraints of system risk and excess returns then be handled as linear. In addition, since the system risk is an uncontrollable factor, we incorporate the uncontrollable technology factor in our quadratic-constrained DEA models. The two models proposed in this paper are from the perspectives of input and output orientations. With this approach, investors will be able to assess mutual funds better, and shall be able to design better funds portfolios, with their own endogenous benchmarks. The rest of this paper is organized as follows. Section 2 describes measures of risk and excess return. Section 3 presents the two quadratic-constrained envelopment evaluation models for mutual funds’ endogenous benchmarks. Section 4 makes an empirical study of mutual funds in China and Section 5 draws some insightful conclusions.

نتیجه گیری انگلیسی

Data envelopment analysis is a systematic analysis method and is usually applied for comparative performance evaluation. This paper proposes two quadratic-constrained DEA models for evaluation of mutual funds, based on endogenous benchmarks. In comparison to previous studies, this paper decomposes two vital factors affecting mutual funds performance, i.e. risk and return, in order to define mutual funds’ endogenous benchmarks, and give insights and suggestions for managements. Of these two quadratic-constrained DEA models, one is a partly controllable quadratic-constrained programming. These two models with inputs of system (uncontrollable variable) and non-system risks, and outputs of excess returns emanating from timing and selection, are applied to evaluate 25 open-end mutual funds’ performance during years 2005 and 2006. With weights and slack variables, we track down the reason of bad performance, and the improvement orientation. Compared with traditional methods, data envelopment analysis in mutual fund performance evaluation can obtain more management information for regulators and fund management companies to take measures to boost funds’ operations efficiency. Empirical results show that although the Chinese financial market in year 2006 was much better than that in year 2005 for mutual funds, average efficiency scores in 2006 were lower than in 2005, because of poor system risk control. Most mutual funds relaxed their control on system risk in year 2006 and the comparative efficiency changed considerably. System risk control affects comparative effectiveness greatly. The difference of evaluation principles leads to no correlations between DEA rankings and traditional rankings, though it is logical.

خرید مقاله
پس از پرداخت، فوراً می توانید مقاله را دانلود فرمایید.