دانلود مقاله ISI انگلیسی شماره 2377 + ترجمه فارسی
عنوان فارسی مقاله

سناریوهای آینده جهت الهام بخشیدن به نوآوری

کد مقاله سال انتشار مقاله انگلیسی ترجمه فارسی
2377 2013 12 صفحه PDF 28 صفحه WORD
خرید مقاله
پس از پرداخت، فوراً می توانید مقاله را دانلود فرمایید.
عنوان انگلیسی
Future scenarios to inspire innovation
منبع

Publisher : Elsevier - Science Direct (الزویر - ساینس دایرکت)

Journal : Technological Forecasting and Social Change, Volume 80, Issue 3, March 2013, Pages 432–443

فهرست مطالب ترجمه فارسی
چکیده
کلید واژه ها
1.مقدمه
1.1 ایجاد و استفاده از سناریوهای آینده
1.2چالش های بزرگ
2.مطالب و روشها
3.مفاهیم نوآوری، آینده اندیشی و سناریوها
3.1 سیستم های نوآوری
3.2 آینده اندیشی
3.3 تمرین سناریو و فنون مربوطه
جدول 1. گونه های تفکر در مورد آینده (اقتباس از Jorgensen)
4. نتایج و معانی ضمنی
4.1 پنجره فرصت
4.2 منطق برای کنش
4.2.1 قالب بندی مرزها
4.2.2 پس نگری اهداف
4.2.3 پس نگری اصول
4.3 قدرتمندسازی  صاحبان نوآوری
جدول شماره 2. ارتباط گروههای تمرین سناریو های آینده از جنبۀ سیاست گذاری به همراه گونه های تفکر در آینده 
5. بحث
جدول شماره 3.شیوه های مختلف آینده اندیشی برای جهت دهی به نظام های نوآوری از طریق سناریوهای آینده
6. نتیجه گیری
ضمیمۀ 1. مروری بر مطالعات موردی
کلمات کلیدی
تحقیق انعکاسی - نوآوری - تمرین سناریو - چالش های بزرگ
ترجمه چکیده
در سالهای اخیر مباحث پیچیده جهانی که با بحران اقتصادی ومالی شتاب گرفتند به خط مقدم سیاستگزاری راه یافته اند. در این چالشهای بزرگ لازم است سیاستگزاران به انواع مختلفی از مباحث مرتبط به هم بپردازند که هنوز در قالب دانش منسجم و توزیع نشده اند. باتوجه به پویایی اجتماعی نوآوری، زیر مجموعه های جدید اجتماعی –فنی در حال پیدایش هستند، اما از ایده های جدید بهره برداری نمی شود و برای بررسی این چالشهای بزرگ راه حلهای پایداری وجود ندارد. در این مقاله ما استدلال می کنیم که مبحث چگونگی بروز دانش در این عدم بهره برداری می تواند نقش داشته باشد.به عنوان مثال وقتی محرکان تغییر علاوه بر کثرتشان، متغیر نیز هستند منطقی نیست که براساس داده ها و روابط گذشته آینده را تخمین زد. این مقاله شیوه هایی را بررسی می کند که در آنها آینده اندیشی ابزاری برای الهام بخشی اقدامات وساختارهایی است که به بررسی چالشهای بزرگ می پردازند. با تحلیل چند مورد سناریو، عناصر عملیات مناسب و اصول چگونگی تقویت سیستم های نوآوری سناریوهای آینده شناسایی می شوند. این شناسایی لازم است زیرا خود نوآوری باید به سمت راههای پایدارتری هدایت شود که تغییر سیستم های فنی-اجتماعی را به دنبال داشته باشد.
ترجمه مقدمه
در بستر این مقاله سناریوهای آینده را می توان به عنوان روایتهایی در نظر گرفت که به بررسی این امر می پردازند که اگر مسیرهای مشخص تقویت یا حذف شوند یا اتفاقات خاصی بیفتد چطور جامعه تغییر خواهد کرد. سناریوهای آینده اساسا از پیش بینی ها متفاوت هستند به عبارت دیگر فرضیات یا روندهایی که معیارمعقول را جایگزین احتمال می کنند. سناریوها با تصاویر از آینده برابر نیستند اما دربرگیرنده آنها هستند. تصاویر از اینده عکسهای فوری از حالتهای آینده هستند درحالیکه سناریو ها توالی منطقی از تصاویر اینده را شامل می شوند. 1.1 ایجاد و استفاده از سناریوهای آینده تحلیل سناریو در چندین حوزه عملی استومحدود به آینده نگران متخصص یا متخصاصان سناریو نیست. ایجاد واستفاده از سناریو در سطوح مختلف جامعه با ایجاد داده های مناسب برای برنامه ریزی و تصمیم گیری مناسب و میسر نمودن گفتگو بین ذی نفعان مختلف می تواند سهیم باشد. ارزش تمرین سناریو بستگی به این دارد که بینشهای ایجادشده چگونه در اقدامات در حال اجرا و اینده پیاده سازی شوند. با اینحال بهره برداری مستقیم و آشکاراز سناریو ها در محیطهای تصمیم گیری از پیش تعیین شده تنها بخشی از یک فرایند گسترده تر اجتماعی است. همچنین بین ایجاد و استفاده از سناریوها و جهت دهی سیستم های نواوری و اولویتهای پژوهشی ارتباط غیر مستقیم و درهم آمیخته ای وجود دارد. ایجاد و استفاده از سناریوهای اینده می تواند: -با تحریک تفکر مبتنی بر آینده نگری و با گسترش چشم اندازها و دانش محققان، سیاستگزاران و تصمیم گیرندگان تجاری به هوش استراتژیک اجتماعی کمک رسانی کند -در ایحاد یک زبان مشترک و تفاهم بین گروههای مختلف ذینفع مفید باشد. -یک فرایند مذاکره منظم درمیان ذی نفعان ایجاد کند و از آن حمایت نماید -در وارد نمودن تصمیم گیرندگان در مباحث، مشروع سازی یک دوره اقدامات منتخب و حمایت از مباحث مثمر ثمر در میان ذینفعان مفید واقع شود. اگرچه استفاده از سناریو ها هواخواهان بسیاری پیدا کرده است ماهیت اکتشافی و فردی بودن آن برای بسیاری از تصمیم گیرندگان و دانشگاهیان زحمت آفرین است.از کجا بدانیم که سناریوهای برجسته و قابل اعتماد داریم؟و چطورایجاد و استفاده از سناریوها منتج به ورودیهای مستقیم و غیر مستقیم مورد انتظار برای جهت دهی سیستم های نو اوری می شود؟ این نگرانیها معقول هستند و استفاده از سناریوها به جایگاه علمی خواهد رسید اگر تحقیق بیشتری در مورد عملکردقیاسی و فرضیات نظری زیربنایی انها انجام بگیرد. اگرچه پیشینه تحقیق تفاوت روشهای تحقیق و شباهت رویکردهای مختلف را اشکار می سازد،به فرضیات معرفت شناختی زیربنایی توجه زیادی نمی کند. به عنوان مثال سناریوهایی که به صورت فرضی اینده معقول را نشان می دهند برای پیش بینی استفاده نخواهند شد. 1.2 چالش های بزرگ هدف این مقاله این است که مبحثی را آغاز نماید در خصوص اینکه چطور تحلیل سناریو می تواند به رویایی بهتر با چالشهای بزرگ کمک کند و از اصولی پرده بردارد که از طریق انهافرایندهای سناریو بتوانند الهام بخش نوآوری باشند. چالشهای بزرگ امروز_از تغییر شرایط آب و هوایی تا بیکاری و فقر_ از سیاستهای اقتصادی و اجتماعی فراتر می روند. چالشهای بزرگ معمولابه هم وابسته هستند ودر یک سطح جهانی عمل می کنند. غالبا دلایل واقعی مشخص نیستند و گزینه های سیاسی مختلف در حال رقابت هستند که تغییراتی در درک مشکل و تعیین اولویتها ایجاد می نمایند. یک نتیجه از پیچیدگی توصیف شده در بالا یک نوع عدم قطعیت در باره اینده است، عدم قطعیتی که مشخصه آن این است که متخصصان و ذینفعان در مورد پیامدهای طولانی مدت ناشی از نوآوری های کنونی اتفاق نظر ندارند. به علاوه عدم قطعیت(تردید) افزایش می یابد به محض اینکه اهداف سیاسی به تدریج پیش تر می روند واین ایجاد ناآرامی می کند: ترس از اینکه ناشناخته ها در برابر تغییر مقاومت کنند. اما تلاش برای کنترل،مدیریت و مهندسی آینده عدم قطعیت را افزایش می دهد. به عنوان مثال پیشرفت در علم و تکنولوژی، در ایجاد تغییر اجتماعی نیروی بالقوه قوی دارد. اما چند دلیل وجود دارد که کاربرد عملی دانش علمی و تکنولوژی بین کشورها بسیار متفاوت است. مانند اقتصادها، جوامع نیز متفاوت هستند و دولتها از طریق سیاستهایی که دنبال می کنند از پیشرفتهای علمی بین المللی به شیوه های متفاوت استفاده می کنند. این تحلیل نشان می دهد که سیاست و سیستم های نوآوری با قدرت اجتماعی، فرهنگی و سیاسی و همجنین با عقلانی گرایی فنی شکل می گیرند و این عدم موجبیت باعث می شود رویکردهای منظم برای سیاست نوآوری از خطی یا قابلیت پیش بینی فراتر روند. بحران اخیر اقتصادی به ما اهمیت بسیج علم، تکنولوژی و نوآوری نه تنها برای ایجاد منافع اقتصادی بلکه برای پیش بینی و پاسخ به چالشهای بزرگ را خاطر نشان می سازد.در یک سطح استراتژیک اتحادیه اروپا این چالش را با طرحهای ابتکاری اتحادیه تجاری پر نمود که به عنوان بخشی از استراتژی 2020 بودند که دراروپا در سال 2010 آغاز شد. این طرح ابتکاری نمونه ای از یک رویکرد استراتژیک است که پژوهش و ابزار ابتکاری و عاملان را ادغام می کند به این منظور که ازعهده "فوریت نوآوری" مربوط به چالش های بزرگی که اتحادیه اروپا با ان مواجه است براید. اینده اندیشی عنصر اساسی ایجاد چنین استراتژی است. به عنوان مثال همل و پراهالاد تاکید دارند که استراتژی باید چشم اندازهای پایدار آینده را متوقف سازد. به علاوه چندین محقق می گویند که سناریوها ابزار مهمی برای توجه به آینده در طرح استراتژیک به شمار می ایند. مفاهیم ومدلهای سنتی نواوری همیشه گنجایش کافی برای پیچیدگی مباحث چالشهای بزرگ را ندارند. در چالشهای بزرگ لازم است که سیاستگزاران انواع مسائل به هم پیوسته رابررسی کنند که بر اساس دانش منسجم نیافته و توزیع نیافته بوجود می ایند. با استناد به شواهد،فرایند نوآوری یک فرایند تعاملی است که چندین حلقه بازخورد کوتاه مدت و بلندمدت بین مراحل مختلف فرایند نوآوری را در بر می گیرد. با توجه به چالشهای بزرگ نواوری ها فقط به راه حل ها کمک نمی کنند. نواوری های گذشته نیز بخشی از روندهای ناپایدار کنونی بوده اند. بنابراین پژوهش نوآوری باید به صورت فزاینده در سمت چالش هایی باشد که پیچیدگی محیطی واغتشاشات اجتماعی-اقتصادی ایجاد می شوند. به منظور بررسی اینکه چطور تحلیل سناریو به رویایی بهتر با چالش های بزرگ کمک می کند و به نوآوری الهام می بخشد، ما چندین عمل سناریو را تحلیل می کنیم تا نقشی که سناریوهای آینده به عنوان ابزاری در موقعیت یابی سیستم های نوآوری ایفا می کنند را بهتر درک کنیم. بقیه بخشهای این مقاله به صورت زیر سازماندهی شده اند: بخش 2 روش تحقیقی را مطرح می کندکه چطور ما برای تحلیل مطالعات موردی سناریو از تحقیق انعکاسی استفاده می نماییم. بخش 3 توصیف می کند که ما چگونه مباحث ومقوله های الهام بخش رشته های علمی متفاوت مانند پژوهش نوآوری و تجارت، مطالعات آینده، جامعه شناسی و تحلیل سیاسی را مفهوم پردازی می کنیم. سپس از این مفاهیم و مقوله ها برای تحلیل مطالعات موردی سناریوهای انتخاب شده استفاده می شود. به عنوان مثال ما بررسی می کنیم که چطور طرز تفکرهای به کار گرفته شده و درک شده در مورد آینده و ارزش چندین ذی نفع باعث توانمندسازی فرایند سناریو می شوند یا مانع ان می شوند.در این مقاله ما براساس تجربه و بیان بهتر فرضیات نظری زیربنایی استدلال می کنیم که این نوع تحقیق انعکاسی می تواند اساس محکمی برای به چالش کشاندن عمل کنونی فراهم کند و فراهم می کند. نتایج این تحقیق در بخش 4 ارائه شده اند که با تشریح عناصر عملیات مناسب و حوزه های پیشرفت مشتمل بر پیامدهایی برای کاربران حرفه ای نیز می شود. در بخش 5 ما با بررسی اینکه چطور عمل سناریو می تواند سیستم های فناوری را در چالش های بزرگ جهت ببخشد نتایج مان را بیشتر مورد بحث قرار می دهیم. در نهایت در بخش 6 یافته هایمان را خلاصه می کنیم و با پیشنهاد نقاط آغازی برای پژوهش بیشتر فصل را به پایان می رسانیم.
پیش نمایش مقاله
پیش نمایش مقاله سناریوهای آینده جهت  الهام بخشیدن به نوآوری

چکیده انگلیسی

In recent years, accelerated by the economic and financial crisis, complex global issues have moved to the forefront of policy-making. These grand challenges require policy-makers to address a variety of interrelated issues, which are built upon yet uncoordinated and dispersed bodies of knowledge. Due to the social dynamics of innovation, new socio-technical subsystems are emerging, however there is lack of exploitation of novel ideas and sustainable solutions to address these grand challenges. In this paper we argue that issues of how knowledge is represented can have a part in this lack of exploitation. For example, when drivers of change are not only multiple but also mutable, it is not sensible to extrapolate the future from data and relationships of the past. This paper investigates ways in which futures thinking can be used as a tool for inspiring actions and structures that address the grand challenges. By analyzing several scenario cases, elements of good practices and principles on how to strengthen innovation systems through future scenarios are identified. This is needed because innovation itself needs to be oriented along more sustainable pathways enabling transformations of socio-technical systems.

مقدمه انگلیسی

In the context of this paper, future scenarios can be seen as narratives set in the future to explore how the society would change if certain trends were to strengthen or diminish, or various events were to occur. Future scenarios substantially differ from predictions, i.e., extrapolations or trends, substituting the criterion of plausibility for probability [1]. Scenarios are not equivalent to images of the future, but they consist of images of the future. Images of the future are snapshots of future states, whereas scenarios consist of a logical sequence of images of the future [2]. 1.1. Developing and using future scenarios Scenario analysis is practiced across many domains and is not restricted to specialized futurists or scenario specialists [3]. Developing and using scenarios can contribute at various levels of society by generating appropriate inputs for planning and decision-making and by facilitating dialogues between various stakeholders [4]. The value of the scenario exercise depends on the ways in which the resulting insights are implemented in on-going and forthcoming actions. However, the explicit and direct uses of scenarios in predefined decision-making contexts are just part of a broader social process [5]. Also important indirect and diffuse links exist between developing and using scenarios and orienting innovation systems and research priorities [6]. Developing and using future scenarios can: - contribute to society's strategic intelligence by stimulating future-oriented thinking and by widening the perspectives and knowledge base of researchers, policy-makers and business decision-makers. - be useful in creating a common language and understanding between the various interest groups. - create and support a systemized negotiation process among key stakeholders (social actors). - be helpful in engaging decision-makers in specific issues, legitimating a chosen course of action, and supporting fruitful debates among stakeholders. Although the use of scenarios has gained much adherence, its subjective and heuristic nature leaves many academics and decision-makers uncomfortable [7]. How do we know whether we have credible and salient scenarios? And how does developing and using scenarios lead to the expected direct and indirect inputs for orienting innovation systems? These concerns are legitimate and the use of scenarios would gain in academic standing if more research were conducted on their comparative performance and underlying theoretical premises [7]. While the scenario literature makes explicit the methodological differences and similarities of various approaches, it tends to pay little attention to the underlying epistemological assumptions [8]. For example, scenarios that imaginatively represent plausible futures will meet resistance if they are used as predictions. 1.2. Grand challenges The aim of this paper is to initiate a discussion on how scenario analysis can help to better cope with the grand challenges and to disclose some principles by which scenario processes can inspire innovation. Today's grand challenges – from climate change to unemployment and poverty – go beyond economic and social policies [9]. Grand challenges are usually interrelated and operating at a global scale [10]. Often it is not clear what the real causes are and different policy options are competing, causing shifts in problem perception and priority setting. One result of the above described complexity is a type of uncertainty about the future, an uncertainty whose distinctive feature is disagreement among experts and stakeholders about the long-term consequences of present-day innovations [11]. In addition, uncertainty increases as policy targets move progressively further from the present and it is uncomfortable: fear of the unknown generates resistance to change [12]. But also efforts to control, manage, and engineer the future produce increased uncertainties [13]. For instance, developments in science and technology have a strong potential to influence social change. There are, however, many reasons why the practical use of scientific knowledge and technology varies widely between countries. Societies differ, just as economies, and governments deal with international scientific developments in different ways through the policies they pursue [14]. This analysis indicates that policy and systems of innovation are shaped by social, cultural and political power as well as by technological rationalism and such indeterminism makes systemic approaches to innovation policy far from linear or predictable. The recent economic crisis reminds us of the importance of mobilizing science, technology and innovation not solely for generating economic benefits, but also for anticipating and responding to the grand challenges [15]. At a strategic level, the European Union took up this challenge via the Innovation Union Flagship Initiative as part of the Europe 2020 strategy launched in 2010. This initiative is an example of a strategic approach integrating research and innovation instruments and actors to tackle the “innovation emergency” related to the grand challenges the European Union is facing [16], p1. Futures thinking is an essential element of developing such a strategy. For example, Hamel and Prahalad [17] emphasize that strategy should draw up consistent visions of the future. In addition, several scholars state that scenarios constitute a major tool for considering the future in strategic planning [18], [19], [20], [21], [22] and [23]. The traditional concepts and models of innovation are not always adequate to embrace the complexity for addressing the grand challenges [10] and [15]. Grand challenges require that policy-makers address a variety of interrelated issues, which are built upon as yet uncoordinated and dispersed bodies of knowledge. It has been well documented that the innovation process is interactive including a multitude of short-term and long-term feedback loops between the different stages of the innovation process [15] and [24]. Looking at the grand challenges, innovations are not only contributing to the solutions. Innovations in the past have been also part of the current unsustainable trends. Therefore innovation research needs increasingly be oriented towards the challenges presented by environmental complexity and socio-economic turbulence [25]. In order to investigate how scenario analysis can help better cope with the grand challenges and inspire innovation, we analyze several scenario exercises to better understand the role future scenarios can play as a tool for orienting innovation systems. The remaining sections of this paper are organized as follows: Section 2 sets out the methodology of how we use reflexive inquiry to analyze the scenario case studies. Section 3 describes how we conceptualize inspiring issues and paradigms from different scientific disciplines such as business and innovation research, futures studies, sociology and policy analysis. These concepts and paradigms are then used to analyze the selected scenario case studies. For example, we look how the applied or perceived modes of thinking about the future and multiple stakeholder values are initiating enablers or barriers for the scenario process. In this paper we argue that this kind of reflexive inquiry can and does provide a sound basis for challenging current practice, learning from experience and better articulating our underlying theoretical premises. The outcomes of this inquiry are presented in Section 4 including also implications for practitioners by elaborating elements of good practices and areas of improvement. In Section 5, we further discuss our findings addressing how scenario practice can orientate innovation systems in the view of the grand challenges. Finally, in Section 6 we summarize our findings and conclude with suggested points of departure for further research.

نتیجه گیری انگلیسی

In this paper we analyzed and discussed the applicability of future scenarios as narratives to represent different perspectives on present and future developments. Our use of a reflexive methodological approach with three complementary questions on policy change, supported the grouping of different approaches of developing and using future scenarios as a tool for orienting innovation systems. Our analyses of the scenario case studies from Appendix 1 revealed elements of good practice and implications on how to better address innovation through future scenarios. For instance, different modes of futures thinking have been identified through the process of deconstruction. In this paper, we argue that these modes of futures thinking are shown to contribute in different ways to orientating innovation systems. Hence, by using a reflexive methodology we were able to create a heuristic to learn from the process of developing and using scenarios. In addition, we also identified some points of departure for further refinement of current scenario practices with respect to innovation. Firstly, and summarizing our recommendations for future scenario practice, we suggest that representation issues (i.e. what is, and what is not represented in the scenarios, who was and who was not involved, and whether a sense of urgency was established or was lacking) are an important feature in the design and application of future scenario practice. In this paper we argue that the limits of current practice are to a certain extent linked with representation issues. As acknowledged in the previous sections (see also Table 2 and Table 3), cross-fertilization between scenario approaches and techniques, such as framing boundaries, roadmapping, and back-casting from principles can strongly enhance practice by enhancing representation. We also want to acknowledge the limits of our analysis: i.e. using a policy perspective for doing an ex-post analysis of future scenario practice. Innovation systems are complex and dynamic and scenario practice is applied more widely than our sample. Therefore, when using reflexivity in research or in scenario practice, it is also essential to make one's perspective clear so that the claims to knowledge can be constructively critiqued and improved. Secondly, we argue that the use of cooperative strategies, i.e. participatory scenario analysis, is required to produce a variety of possible, and not only probable or desired futures among the actors that develop, diffuse, and use innovations. Learning of participants is not always an objective as such, but the process of exchanging knowledge is recognized to overcome some limits of conventional research, particularly as far as grand challenges are concerned. Hence, we believe that developing and using scenarios should be viewed as a systemized negotiation process among key stakeholders (social actors), investigating and utilizing potential future societal changes and developments. This integrated approach, i.e. integrating different modes of futures thinking, is needed for orienting innovation along more sustainable pathways enabling transformations of socio-technical systems. However, a variety of representation issues exist, and more experiments and research are needed. Thirdly, we want to emphasize that the social dimension in innovation systems should be acknowledged as a legitimate research area and linkages with social innovators and other social innovation stakeholders should be strengthened so that social innovation experiments inform the research community.

خرید مقاله
پس از پرداخت، فوراً می توانید مقاله را دانلود فرمایید.