دانلود مقاله ISI انگلیسی شماره 31150 + ترجمه فارسی
عنوان فارسی مقاله

مروری بر تحقیقات ده ساله بازی درمانی در تایوان

کد مقاله سال انتشار مقاله انگلیسی ترجمه فارسی
31150 2013 8 صفحه PDF 28 صفحه WORD
خرید مقاله
پس از پرداخت، فوراً می توانید مقاله را دانلود فرمایید.
عنوان انگلیسی
Research in play therapy: A 10-year review in Taiwan
منبع

Publisher : Elsevier - Science Direct (الزویر - ساینس دایرکت)

Journal : Children and Youth Services Review, Volume 35, Issue 1, January 2013, Pages 25–32

فهرست مطالب ترجمه فارسی
چکیده
واژه های کلیدی
1- مقدمه
2- مواد و روش ها
2-1 فرآیند غربالگری و نمونه
2-2 فرآیند رمز گذاری
3- نتایج
3-1 سئوال تحقیق 1: چه تعداد تز و پایان نامه در مورد بازی درمانی انجام شده است؟
جدول 1. تعداد تز و پایان نامه های بازی درمانی در تایوان از 2002 تا 2011
3-2 سئوال تحقیق 2: اهداف پژوهش چه بود؟
3-2-1 بچه ها
3-2-2 والدین/مراقبین بچه ها
3-2-3 معلمان بچه ها
3-2-4 بازی درمانگران
3-2-5 سایر موارد
3-3 سئوال تحقیق 3: ویژگی های جامعه پژوهش چه بود؟
3-3-1 سن و نمره
3-3-2 جنس
3-3-3 تعداد شرکت کنندگان
3-3-4 موسسه تحقیقاتی
3-4 سئوال تحقیق 4: ویژگی های بازی درمانی چه بود؟
3-4-1 نظریه بازی درمانی
3-4-2 نوع درمان در بازی درمانی
3-4-3 تعداد و طول جلسات بازی درمانی
3-4-4 دفعات بازی درمانی
3-5 سئوال تحقیق 5: روش های اصلی تحقیق چه بودند؟
3-5-1 روش تحقیق
3-5-2 مصاحبه
3-5-3 اهمیت آماری، عملی و بالینی
3-6 سئوال تحقیق 6: چه نوع ابزاری در تحقیق استفاده شده بود؟ اگر ابزاری وجود داشت؟
4- بحث یافته ها
4-1 مشخصات شرکت کنندگان
4-1-1 تک مورد
4-1-2 تنوع
4-1-3 معلم به عنوان یک متخصص
4-2 ویژگی های بازی درمانی
4-2-1 اثربخشی بازی درمانی
جدول 2. نام و تعداد ابزارهای انجام تحقیق در کل مطالعات
4-2-2 تعداد جلسات بازی درمانی
4-2-3 کاربرد تئوری
4-3 روش تحقیق
4-3-1 روش کیفی
4-3-2 اهمیت گزارش دهی
4-4 بازی درمانی و آموزش تحقیق در دوره های کارشناسی ارشد
4-4-1 دوره بازی درمانی و اتاق بازی
4-4-2 انتشار تز یا پایان نامه
4-5 محدودیت های مطالعه
4-6 کاربردها
5- نتیجه گیری
کلمات کلیدی
بازی درمانی - بازی درمانگر - مشاور - در - آموزش - مطالعه بررسی -
ترجمه چکیده
این مطالعه مرور ده ساله 86 پایان نامه فوق لیسانس و دکتری در مورد بازی درمانی را ارائه می کند که در طی سال های 2002 تا 2011 در تایوان انجام شده است. توجه خاصی به نیت تحقیق، ویژگی های شرکت کنندگان، ویژگی های بازی درمانی و روش های تحقیق مبذول شده است. نتایج نشان می دهد گروهی که بیشتر از همه مورد مطالعه قرار گرفته است، بچه ها و نوجوانان می باشند (6/54درصد)، سپس بازی درمانگرها (6/25 درصد)، والدین/مراقبین بچه ها (3/16 درصد) و معلمان بچه ها (2/1 درصد) در رده بعدی هستند. یافته ها حاکی از آن است که انواع تحقیقات انجام شده شامل کیفی (59 مورد، 6/68 درصد)، کمی (7 مورد، 1/8 درصد) و روش مختلط (20 مورد، 3/23 درصد) بوده است. نتایج در رابطه با کاربرد آنها برای آموزشگران مشاور و تحقیقات آینده بر بازی درمانی، مورد بحث قرار می گیرند.
ترجمه مقدمه
بازی واسطه اصلی و طبیعی برقراری ارتباط بین بچه ها است (آلکسین ، 1974؛ اریکسون ، 2000؛ لاندرث ، 2002؛ پیاژه ، 1962؛ راس ، 2004؛ ویگوتسکی ، 1967). مشاور عالی سازمان ملل متحد در حقوق بشر بازی را به عنوان حق هر بچه ای شناخته است. این کمیته ادعا کرده است که مشارکت در بازی های متناسب با سن بچه کلید توانایی بچه ها است تا بتوانند به طور کامل شخصیت، استعدادها، توانایی ها روانی و جسمی خود را تا بالاترین حد ممکن توسعه بخشند (حقوق بشر سازمان ملل متحد ، 2006). انجمن بین المللی آموزش کودکان (ACEI) نه تنها نیاز به بازی را برای گروه های سنی مختلف به رسمیت شناخته، بلکه به نقش مهم بازی در تکامل بچه ها تاکید کرده است (آیزنبرگ و کویزنبری ، 2002). اندیشمندان به اهمیت رابطه بین بازی و تکامل بچه ها صحه گذاشته اند. گینزبرگ (2007) نتیجه گرفت که بازی برای تکامل بچه حیاتی است و با سلامت شناختی، جسمی، اجتماعی و عاطفی بچه ها همیاری دارد. مولف همچنین اشاره کرده است که بازی شانس مفیدی برای والدین است تا به طور کامل با بچه خود ارتباط برقرار کنند. گمیتروا و گمیتروف (2004) دریافتند که بازی الکی تحت هدایت بچه به طور مثبت و معناداری با رفتار شناختی و عاطفی وی در ارتباط است. بچه ها از طریق بازی نمادین می توانند آزادانه تجارب خود را بدون محدودیت محیطی تلفیق کنند و احساس خود ارزشی و خویشتن پذیری آنها افزایش می یابد (لاندرث، 2002؛ ویسلون و رایان ، 2005). برای فراهم کردن خدمات مناسب حرفه ای و تکاملی برای بچه ها و نوجوانان، تمامی مداخلات بهداشت روانی در بچه ها و نوجوانان بایستی از چهار اصل تبعیت کند: اختصاصی بودن، رویکردی متناسب با سن و تکامل بچه، تنوع و قابلیت پیش بینی و ارزیابی و بررسی و شناخت اثربخشی آنها (رمشمیدت و بلفر ، 2005). از آنجایی که ظرفیت برقراری ارتباط کلامی بچه ها به اندازه بالغین تکامل نیافته است، بازی طبیعتاً می تواند راهی برای ابراز تجارب و احساسات، برقراری ارتباط با دیگران و با بازی درمانگرها، بیان نیازها و تمایلات آنها، و همچنین درک بهتر خودشان باشد (لاندرث، 2002). نشان داده اند که بازی درمانی یک مداخله موثر برای نگرانی های عاطفی و رفتاری بچه ها است (بارتون و ری ، 2000؛ بارتون، ری، رین و جونز ، 2005؛ لابلانک و ریتشی ، 2001). به علاوه، درمان رابطه بچه-والدین فراهم کننده شیوه ای است که در آن والدین بهتر و موفقتر سازگار شوند (گورنی ، 2000؛ لاندرث و بارتون، 2006؛ وانفلیت ، 2000). در سال های اخیر، رشته بازی درمانی توسعه یافته و به صورت بین المللی گسترش یافته است، با استفاده از بازی درمانی به عنوان مداخله اصلی در بچه ها و نوجوانان، بازی درمانگران حرفه ای نیز تربیت شده است. مطابق سازمان های بازی درمانی از قبیل انجمن بازی درمانی (APT)، انجمن بازی درمانی تایوان (ATPT)، انجمن بچه و بازی درمانی کانادا (CACPT)، بازی درمانی بین الملل (PTI)، انجمن بازی درمانگران بریتانیا (BAPT) و انجمن بازی درمانی اسیااقیانوسیه (APPTA)؛ اعضای آنها دارای زمینه تخصصی و حرفه ای متفاوتی از قبیل مشاور، مددکار اجتماعی، روانشناس، روانکاو، متخصص روان درمانی، تبار درمانگر، یا درمانگران هنرهای تجسمی می باشند. در تایوان بازی درمانی هنوز در مراحل اولیه تکامل خود است. قانون حاکم بر مجوز دهی به مشاوران حرفه ای در تایوان در سال 2001 اجرایی شده است. انجمن بازی درمانی تایوان (ATPT) در دسامبر 2005 تاسیس شده است. ماموریت های ATPT عبارتند از: (الف) ارائه تعلیم، آموزش و نظارت بر بازی درمانی،(ب) افزایش درک و فهم عموم و پذیرش بازی و بازی درمانی،(ج) انتشار تحقیقات مبتنی بر شواهد و مطالعات عملی و(د) ترویج تبادلات و مشارکت های بین المللی (ATPT، 2006). همانطور که در مجمع انجمن استانداردهای برنامه مشاوره و آموزش مربوطه (CACREP، 2009) آمده است، برنامه های مشاوره ارائه کننده تعلیم و نظارت حیطه های هسته ای متنوعی است. آموزشگران مشاور دارای چالش ارائه مدل هایی برای مشاوره هستند که با تحقیقات و عملکرد حرفه ای جاری هماهنگ بوده و در جهت کمک به مشاوران در حال تعلیم برای توسعه مدل فردی خود برای مشاوره باشد. علاوه بر این، CACREP اهمیت تحقیقات در پیشرفت حرفه مشاوره، ارزش روش های تحقیق و آماری مورد استفاده در انجام تحقیقات و استفاده از مطالعه برای عملکرد مبتنی بر شواهد آگاهانه و مانند اینها، را تذکر داده است. انجام پایان نامه کارشناسی ارشد یا پایان نامه دکتری موجب تسهیل تلفیق فرصت های تحقیق و تجربه بالینی برای اعضای هیئت علمی و مشاوران در حال تعلیم می گردد (CACREP).اورکویزا (2010) نشان داد که آموزش درمانگران جوان و دانشجویان کارشناسی در فرآیند انجام تحقیقات مداخله ای راهی برای اعتباربخشی به تحقیقات بازی درمانی است. به علاوه، بهبود پیکره نظری، دانش و مهارت های بازی درمانی به دانشجویان کارشناسی مشاوره کمک می کند تا مدل شخصی برای مشاوره بچه ها و نوجوانان ایجاد کنند. با مرور تزها و پایان نامه های موجود، می توانیم به درک بهتری در مورد روند جاری تحقیقات بازی درمانی در برنامه های مشاوره ای برسیم. هرچند، چنین بررسی تحقیقات بازی درمانی در تایوان به ندرت در ادبیات و متون مربوطه یافت می شود. هدف از مطالعه حاضر بازنگری پایان نامه های کارشناسی ارشد و دکتری با موضوع بازی درمانی است که در طی سال های 2002 تا 2011 در تایوان انجام شده است، تا توصیف و درک مفصلی از تحقیقات متمرکز بر رشته بازی درمانی به دست آید. شش سئوال اصلی در مطالعه حاضر مد نظر بود. آنها عبارتند از: (الف) چه تعداد پایان نامه و تز در مورد بازی درمانی انجام شده است؟ (ب) نیت و هدف این تحقیقات چه بوده است؟ (ج) ویژگی های جامعه پژوهش چیست؟ (د) ویژگی های بازی درمانی چه بوده است؟ (ه) روش تحقیق اصلی آنها چیست؟ (و) چه نوع ابزاری، در صورت وجود، در این تحقیق ها استفاده شده است؟
پیش نمایش مقاله
پیش نمایش مقاله مروری بر تحقیقات ده ساله بازی درمانی در تایوان

چکیده انگلیسی

This study represented a 10-year review of 86 master's theses and doctoral dissertations on play therapy that had been conducted in Taiwan from 2002 to 2011. Particular attention was directed to the intention of research, the traits of participants, the characteristics of play therapy, and the research methods. Results indicated that the most frequently studied population was children and adolescents (54.6%), followed by play therapists (25.6%), parents/care-givers of children (16.3%), and teachers of children (1.2%). Findings revealed the types of research were qualitative (n = 59; 68.6%), quantitative (n = 7; 8.1%), and mixed methods (n = 20; 23.3%). Results are discussed concerning implications for counselor educators and further research on play therapy.

مقدمه انگلیسی

Play is the primary and natural medium of communication for children (Axline, 1947, Erikson, 2000, Landreth, 2002, Piaget, 1962, Russ, 2004 and Vygotsky, 1967). Play also has been recognized by the United Nations High Commission for Human Rights as a right of every child. The committee advocates that engaging in play appropriate to the child's age is key to enabling every child to fully develop his/her personality, talents, and mental and physical abilities to his/her fullest potential (United Nations Human Rights, 2006). The Association for Childhood Education International (ACEI) not only recognized the need to play for children across age groups, but also affirmed the significant role of play in children's development (Isenberg & Quisenberry, 2002). Scholars have addressed the important relationship between play and child development. Ginsberg (2007) concluded that play is vital to child development and contributes to the cognitive, physical, social, and emotional well-being of children. The author also pointed out that play is an advantageous chance for parents to fully engage with their children. Gmitrova and Gmitrov (2004) found that child-directed pretend play was positively and significantly associated with their cognitive and affective behavior. Through symbolic play, children freely assimilate their experiences without environmental constraints and their feelings of self-worth and self-acceptance increase (Landreth, 2002 and Wilson and Ryan, 2005). In order to provide more professional and developmentally appropriate services for children and youth, all interventions for mental health in children and adolescents should follow four principles: specificity, age and developmentally appropriate approach, variability and practicability, and evaluation and assessment of effectiveness (Remschmidt & Belfer, 2005). Because children have not developed the capacities to verbally communicate as effectively as adults, play naturally provides children the ways to express their experiences and feelings, to establish relationships with others and play therapists, to represent their needs and desires, and to better understand themselves (Landreth, 2002). Play therapy has shown to be an effective intervention for children's emotional and behavioral concerns (Bratton and Ray, 2000, Bratton et al., 2005 and LeBlanc and Ritchie, 2001). Additionally, child–parent relationship therapy has provided a way for parents to cope more successfully (Guerney, 2000, Landreth and Bratton, 2006 and VanFleet, 2000). In recent years, the field of play therapy has developed and expanded internationally, with trained professionals using play therapy as a primary intervention for children and adolescents. According to play therapy organizations such as the Association for Play Therapy (APT), the Association for Taiwan Play Therapy (ATPT), the Canadian Association for Child and Play Therapy (CACPT), Play Therapy International (PTI), the British Association of Play Therapists (BAPT), and Australasia Pacific Play Therapy Association (APPTA), their members are from a variety of professional backgrounds such as counselor, social worker, psychologist, psychiatrist, family therapist, or expressive art therapist. In Taiwan, play therapy is still at a prime stage of development. The law governing licensure of professional counselors in Taiwan was enacted in 2001. The Association for Taiwan Play Therapy (ATPT) was established in December 2005. ATPT's missions include (a) providing training, education, and supervision of play therapy, (b) increasing public understanding and appreciation of play and play therapy, (c) publishing evidence-based research and practical studies, and (d) promotion of international exchanges and cooperation (ATPT, 2006). As indicated in the Council for Accreditation of Counseling and Related Educational Program Standards (CACREP, 2009), counseling programs provide training and supervision in diverse core areas. Counselor educators are challenged to provide models of counseling that are consistent with current professional research and practice in order to assist counselors-in-training in developing a personal model of counseling. Furthermore, CACREP addresses the importance of research in advancing the counseling profession, the value of research and statistical methods used in conducting research, and the use of study to inform evidence-based practice, and so on. Conducting a master's thesis or doctoral dissertation facilitates the integration of research opportunities and clinical experiences to faculty members and counselors-in-training (CACREP). Urquiza (2010) indicated that training young practitioners and graduate students in the process of conducting intervention research is a way to increase the credibility of play therapy research. In addition, enhancing the body of theory, knowledge, and skills of play therapy would assist graduate-level counselor students to develop a personal model of counseling for children and adolescents. By reviewing existing theses and dissertations, we can gain understanding about the current trends in research on play therapy in counseling programs. However, such investigations of play therapy research in Taiwan are rarely found in the literature. The purpose of the present study was to review master's theses and doctoral dissertations on play therapy in Taiwan from 2002 to 2011 to provide a detailed description and understanding of the research focus in the field of play therapy. Six main questions were of concern in the present study. They included (a) How many theses and dissertations on play therapy had been completed? (b) What were the intentions of the research? (c) What were the characteristics of the research population? (d) What were the characteristics of play therapy? (e) What were the primary research methods? and (f) What type of instruments, if any, did research utilize?

نتیجه گیری انگلیسی

This study represented a 10-year review of 86 master's theses and doctoral dissertations on play therapy that had been conducted in Taiwan from 2002 to 2011. Results indicated that the most frequent population to be studied was children and adolescents (54.6%), followed by play therapists (25.6%), parents/care-givers of children (16.3%), and teachers of children (1.2%). Findings also demonstrated that the types of research were qualitative (n = 59; 68.6%), quantitative (n = 7; 8.1%), and mixed methods (n = 20; 23.3%). The primary contribution of this study is the complete exploration of participant characteristics and play therapy intervention for children and adolescents over the past decade. Because play therapy has become more widely recognized as a developmentally appropriate and clinically-proven treatment for children, an enhanced body of theory, knowledge, skills of play therapy as well as research methods of graduate students will continue to advance the play therapy field in Taiwan.

خرید مقاله
پس از پرداخت، فوراً می توانید مقاله را دانلود فرمایید.