دانلود مقاله ISI انگلیسی شماره 5180 + ترجمه فارسی
ترجمه فارسی عنوان مقاله

برنامه‌ریزی شهری : انضباط " چند زمینه ای " ؟

عنوان انگلیسی
?Urban planning: an ‘undisciplined’ discipline
کد مقاله سال انتشار تعداد صفحات مقاله انگلیسی ترجمه فارسی
5180 2004 11 صفحه PDF 10 صفحه WORD
دانلود فوری مقاله + ترجمه آماده
پس از پرداخت، فوراً می توانید مقاله را دانلود فرمایید.
منبع

Publisher : Elsevier - Science Direct (الزویر - ساینس دایرکت)

Journal : Futures, Volume 36, Issue 4, May 2004, Pages 503–513

فهرست مطالب ترجمه فارسی
چکیده

۱. مقدمه : برنامه‌ریزی شهری یک " نظم چند رشته‌ای " است 

۲. غلبه بر تناقضات : به سمت یک نظم چند رشته‌ای " شهری مدرن "

3. کمک به تولید یک مجموعه خاص از دانش را به دامنه های دیگر باز کنید

4 -فهرست اموال موروثی : نیاز به کار معرفت‌شناسی 

5-برخی از هسته‌های سخت : قلمرو , پروژه و نمایش‌های آن هستند 

نتیجه‌گیری : هویت انضباطی به عنوان پیش‌شرط برای این مقاله 
ترجمه کلمات کلیدی
برنامه ریزی شهری - انضباط -
کلمات کلیدی انگلیسی
Urban planning,discipline,
ترجمه چکیده
نیاز به مرزهای بین رشته‌ای حداقل بیست سال پیش در تحقیقات علمی ظاهر شد. از زمان تاسیس آن در اوایل قرن بیستم، برنامه‌ریزی شهری دارایی‌های ادعایی بوده‌است. این موضوع به ویژه مربوط به مرزهای انضباطی تجاوز است. بااینحال این چند تخصصی بودن ممکن است طراحی شهری را تضعیف کند، چرا که حوزه دانش جدیدی است که بدون شک از دانش بدست‌آمده در علوم اجتماعی و مهندسی برداشت شده است. فراموش نکنید که یک فهرست تهیه کنید و دارایی‌های نظری و عملی خود را بسازید. این مقاله استدلال می‌کند که تنها زمانی است که یک نظام هویتی خود را به دست آورده‌است که می‌تواند یک سهم حاصل خیز با مسئولیت محدود را اجرا کند که همه حقوق ان محفوظ است.
ترجمه مقدمه
که از مرزهای انضباطی در تحقیق تجاوز می‌کند، کم‌تر از حدود بیست سال پیش، به عنوان یک نیاز آشکار از علم مدرن بود. با این حال، این رویکرد یک داستان طولانی دارد که توسط توماس کوهن با نفوذ پزشک دالتون در شیمی در آغاز قرن بیستم نشان داده شد [ ۱ ]. رویکرد تا چند دهه اخیر به عنوان یک تهور تحمل‌ناپذیر در نظر گرفته شده‌است. تا جایی که به مناطق شهری مربوط می‌شود، تغییر انواع مشکلات به سمت مسائل شهری از سوی علوم انسانی و اجتماعی به طور فزاینده‌ای در هر دو سو هم برنامه ریزان و محققان طراحی شهری و هم متخصصان دیگر دانش ها تلفیق شده است. بنابراین امروزه برای برنامه ریزان شهری بسیار مشکل است که رویکردهای متعددی که توسط سایر رشته‌ها توسعه داده شده اند را نادیده بگیرند. به طور کلی، برنامه ریزان شهری و پژوهشگران روشنفکر هستند، حتی اگر آن‌ها معمولا ً در یک بینظمی دقیق فارغ‌التحصیل شوند. آن‌هایی که از مرزهای انضباطی عبور کرده‌اند، بارها در یک تیم چند رشته‌ای به کار گرفته شده‌اند. بنابراین، آموزش‌های اولیه آکادمیک آن‌ها به تمرین های طراحی شهری کمک می‌کند، و همچنین مباحث نظری را تغذیه می‌کند. اصطکاک دوگانه در یک تیم چند رشته‌ای اغلب اتفاق می‌افتد. از یک طرف،با تبادل با سایر رشته‌ها که با مسائل شهری سروکار دارند، از طرف دیگر، طراحان شهری ملزم به تعریف بهتر مبانی و دامنه خود می‌باشند. این مشغولیت ذهنی باید به کسانی که این نظم را رهبری می‌کنند، مربوط باشد. اگر این کار تحقق نیافته بود، برنامه‌ریزی شهری، ( که به عنوان یک فرآیند شناخته نمی‌شد، انضباط مستقل که با وجود ادعاهایی است ) می‌توانست به همان سرعتی که به نظر می‌رسید ناپدید شود. از این رو آن را، با حضور یک لابی حرفه‌ای که در طول قرن بیستم و در طی تلاش ناموفق برای خود ایجاد کرد تا به پایه علمی درست مانند علوم دقیق در حوزه خود برسد تقلیل میداد. اگر برنامه‌ریزی شهری بیش از حد به بلوغ برسد و علمی‌تخیلی باشد به این دلیل است که آن ها فقط به تئوری و روش‌شناسی تئوری اشاره می‌کنند در حالی ک چارچوب این مقررات کاملا ً مشخص است. اگر کار تیم عالی باشد فرصتی برای یادگیری از این رشته‌ها، فرصتی منحصر به فرد برای شهرنشینی است و خود را آزاد می‌کند تا بتواند ساختار هویت خود را بیشتر کند. این موضوعات در این مقاله مورد بحث قرار می‌گیرند. اول، مقاله آن را صریح و روشن می‌داند. موقعیت فرا بینظمی که کتاب طرح ریزی شهری ان را در اواخر قرن نوزدهم شرح داده بود. سپس این مقاله در مورد دشواری " نظم چند رشته‌ای " بحث و گفتگو خواهد کرد. در واقع، این دیدگاه دلالت بر نیاز دوگانه به حوزه‌های دیگر دانش دارد. اول اینکه، به تخصیص مجدد سریع آنچه در حوزه‌های دیگر کشف شده‌است نیاز دارد ؛ دوم، نیاز به شناسایی روز به روز از آنچه که شهر را تشکیل می‌دهد، دارد. در اصل، این شهر هسته طراحی شهری است که باعث می‌شود طراحی اصلی شهری در چشم‌انداز خود و سهم آن در تولید دانش مشخص شود.
پیش نمایش مقاله
پیش نمایش مقاله برنامه‌ریزی شهری : انضباط " چند زمینه ای " ؟

چکیده انگلیسی

The need for cross disciplinary boundaries appeared in scientific research at least twenty years ago. Since its foundation, at the beginning of the 20th Century, urban planning has been claiming the assets of multidisciplinarity. It is particularly concerned with transgressing disciplinary boundaries. However, multidisciplinarity may weaken urban planning as a discipline, because it is a recent knowledge domain that has borrowed without questioning from the knowledge acquired in both the social and engineering sciences. Urban planning may forget to formulate an inventory and to build its own theoretical and practical assets. This article argues that it is only when a dsicipline has acquired its own identity that it can implement a fertile transdisciplinarity contribution.

مقدمه انگلیسی

Transgressing disciplinary boundaries in research appeared, not less than about twenty years ago, as a blatant requirement of modern science. However, this approach has a long history as illustrated by Thomas Kuhn by the incursion of the physician Dalton into chemistry at the beginning of 20th Century [1]. This approach was considered as an intolerable audacity until recent decades. As far as urban planning is concerned, the shift of all sorts of problems towards urban issues by the human and social sciences increasingly associates both practising urban planners and researchers, with the specialists of other knowledge. Thus today, it is very difficult for urban planners to ignore the numerous approaches developed by other disciplines. In general, urban planners and researchers are open minded to interdisciplinarity, even though they usually graduated in a precise discipline. Those that have crossed disciplinary boundaries, have frequently been integrated in a multidisciplinary team. Therefore, their initial academic training contributes to urban planning practices, and it also nourishes theoretical debate. A double friction, within the multidisciplinary team often occurs. On the one hand, by the exchange with other disciplines dealing with urban issues; on the other hand, urban planners are required to better define the foundations and the originality of their domain. This preoccupation should concern those teaching and researching within this discipline. If this work is not realised, then urban planning, (which is not recognised as an autonomous discipline despite the pretensions of its founders) could disappear as quickly as it appeared. Therefore, it would be reduced to the surreptitious emergence of an intellectual and professional lobby that tried unsuccessfully, during the 20th century, to give itself a scientific foundation just as the exact sciences realised in their domain. It would be regrettable if urban planning followed too closely other mature sciences, because it would then only refer to the theoretical and methodological frames of these well established disciplines. If team work constitutes an excellent occasion to learn from these disciplines, it is also a unique opportunity for urban planning to emancipate itself, so that it can further the construction of its own identity. These subjects are discussed in this article. First, the article considers the explicit multidisciplinary position which characterises urban planning since it was founded at the end of 19th Century. Then the article will discuss the difficulty of being a “multidisciplinary discipline”. Indeed, this viewpoint implies a double requirement during collaboration with other domains of knowledge. First, it requires an accurate appropriation of what is discovered in other fields; second, it requires an up-to-date identification of what constitutes the city. In essence, the city is the core of urban planning and what makes urban planning original in its perspective and its contribution to knowledge production.

نتیجه گیری انگلیسی

This article has considered the state of urban planning. It has discussed the important need for urban planners to reconcile their strong multidisciplinary conviction with another requirement to construct their own disciplinary identity. Indeed, it is rather obvious that a precondition for transdisciplinarity lies in the existence of identifiable disciplines and, simultaneously, in the ability to have a constructive dialogue with other specialised domains of knowledge. Urban planning is multidisciplinary discipline that integrates professionals, educators and searchers who are specialised in a wide range of topics. Therefore, urban planning should have a set of clearly identified assets, that will enable those who refer to it to develop an accurate transdisciplinary curiosity. Since this curiosity is not a purely formal intellectual veneer, it will be useful, because it can be re-appropriated in a critical manner, for a better understanding of any problematic that is specific to urban issues. Indeed, nothing refrains urban planners from having diverse profiles, whether they are considered in terms of their academic background, or to the nature of their works, or the type of transdisciplinarity they adopt. Only the breadth of human knowledge and the relative importance attributed to specialisation can limit this transdisciplinary incursion, and to a lesser degree for individuals than for the groups. However, urban planning has to clarify its own identity. This task will permit urban planners to render their transdisciplinary contributions more efficient. In turn, these contributions nourish in a fertile way the theoretical and practical assets of urban planning. Urban planners should pay particular attention to those contributions in which they participate for the creation of places more suitable for everyday life. In the mean time they should also remain open to contributions that other disciplines may offer them in order to achieve this goal. Beyond national and disciplinary frameworks, one notes that contributions of research work, notably in the urban field, increasingly develop within interdisciplinary trans-national networks. These programmes are related to territorial knowledge, and to actions and projects that can benefit from international comparisons and disciplinary confrontations. They can also benefit from disciplinary co-operation in order to improve current understanding of the dynamics of increasingly interdependent territories and also those complex arrangements of the authorities that implement territorial transformations. In the future, this co-operation will be all the more efficient when each convergent discipline will be able to delimit its specific contribution, both with respect to the intelligent re-appropriation of what is being produced by others, and with respect to the formulation of its own principles and methods. Urban planning is not the least concerned by this stake.

دانلود فوری مقاله + ترجمه آماده
پس از پرداخت، فوراً می توانید مقاله را دانلود فرمایید.