دانلود مقاله ISI انگلیسی شماره 31421 + ترجمه فارسی
ترجمه فارسی عنوان مقاله

چگونه بخشش بر مدت پردازش تاثیر می گذارد: میانجیگری نشخوار فکری در مورد گناه

عنوان انگلیسی
How forgiveness affects processing time: Mediation by rumination about the transgression
کد مقاله سال انتشار تعداد صفحات مقاله انگلیسی ترجمه فارسی
31421 2015 6 صفحه PDF 17 صفحه WORD
دانلود فوری مقاله + ترجمه آماده
پس از پرداخت، فوراً می توانید مقاله را دانلود فرمایید.
تولید محتوا برای سایت شما
پایگاه ISIArticles آمادگی دارد با همکاری مجموعه «شهر محتوا» با بهره گیری از منابع معتبر علمی، برای کتاب، سایت، وبلاگ، نشریه و سایر رسانه های شما، به زبان فارسی «تولید محتوا» نماید.
  • تولید محتوا با مقالات ISI برای سایت یا وبلاگ شما
  • تولید محتوا با مقالات ISI برای کتاب شما
  • تولید محتوا با مقالات ISI برای نشریه یا رسانه شما
  • و...

پیشنهاد می کنیم کیفیت محتوای سایت خود را با استفاده از منابع علمی، افزایش دهید.

منبع

Publisher : Elsevier - Science Direct (الزویر - ساینس دایرکت)

Journal : Personality and Individual Differences, Volume 82, August 2015, Pages 90–95

فهرست مطالب ترجمه فارسی
چکیده

1.مقدمه

۲. شیوه‌ عمل

۲.۱. شرکت‌کنندگان

۲.۲. روند

۳. معیار‌ها

۳.۱. سرعت پایه

۳.۲. بخشندگی ذاتی

۳.۳. تعقل درباره خطا

۳.۴. میزان بخشندگی

۳.۵. زمان واکنش

۴. نتایج

۴.۱. آمار توصیفی، اعتبار، و همبستگی

۴.۲. تحلیل مداخله

۵. بحث
ترجمه کلمات کلیدی
عفو و بخشش - نشخوار فکری - زمان پاسخ - روابط میان فردی - شناخت اجتماعی
کلمات کلیدی انگلیسی
Forgiveness; Rumination; Response time; Interpersonal relationships; Social cognition
ترجمه چکیده
طبق مطالعه پیشین به این نتیجه می‌شود رسید که افراد بخشنده (علیه خلافشان) در ارزیابی افکار و احساسات کنونی‌شان نسبت به کسی که به آن‌ها بدی کرده است، به‌سرعت عمل می‌کنند (همان میزان بخشندگی)، اما مکانیسم در کار هنوز نامشخص است. در این تحقیق به مطالعه تأثیر تعلق افراد مختلف درباره خطا و ارتباطش با بخشندگی و زمان واکنش پرداختیم. شرکت‌کنندگان (به تعداد ۷۶۷ نفر) معیار‌های بخشندگی ذاتی، تعلق درباره خطا، و میزان بخشندگی را تکمیل کردند (درحالی‌که مدت‌زمان واکنش نامحسوسانِ ثبت شد). بخشندگی ذاتی رابطه عکس قابل‌ملاحظه‌ای بازمان واکنش داشت که با تعقل کمتر درباره خطا همراه بود. نتایج نشان می‌دهند که زمان واکنش معیاری نامحسوس برای پروسه‌های مربوط به بخشندگی بوده و در ادامه نقش تعقل درباره خطا در ارتباطش بازمان واکنش بخشش را شفاف‌سازی می‌کند.
ترجمه مقدمه
چگونه می‌توان تشخیص داد فردی توهینی را بخشیده است؟ یک‌راهش مستقیم پرسیدن چنین سؤالی از خود فرد است. درواقع بسیاری از مطالعات در ارتباط با بخشایش تنها بر گزارش‌های فردی تکیه کرده‌اند، که افراد (۱) خطایی درونی به یاد می‌آورند و سپس (۲) جملاتی مانند «من زخم و تنفرم را رها کرده‌ام» را انتخاب می‌کنند (مک‌کلوف ، روت ، و کوهن ، ۲۰۰۶، ص. ۸۹۷). درحالی‌که گزارش‌ها افراد از بخشندگی‌شان می‌تواند توسط محدودیت‌های درونی و عوامل واکنش متأثر شوند (گرین‌والد و دیگران، ۲۰۰۲). به همین دلیل ممکن است که افراد نتوانند بخشندگی‌شان را دقیق بیان کنند، یا سعی کنند خود را مطلوب دیگران جلوه دهند. به دلیل محدودیت‌ها محققین به دنبال شیوه‌ تحقیق چند روشی گشته‌اند‌ (کارلیال و دیگران، ۲۰۱۲). برای مثال مطالعه اخیری یافت افراد بخشنده‌تر، نسبت به دیگران، خصوصیات مثبت بیشتری برای توصیف خطاکار را لیست می‌کنند (دُرن ، هوک ، داویس ، ون تونگرن ، و ورفینگتن ، ۲۰۱۴، مطالعه ۲). آزمایشی دیگر نشان داد که کسانی که بدی فردی را بخشیده‌اند در توصیف موقعیتی غیرواقعی از ضمایر جمع (مانند ما) بیشتری استفاده کردند (کَرِمانز ، ون لانگه ، و هالِند ، ۲۰۰۵، مطالعه ۱). بااین‌حال که نتایج نوید بخشند، اما مشخص نیست این شاخص‌ها حقیقتاً رفتار‌هایی زاده از بخشایش‌اند، یا تنها تجلی اپیفنامنال عوامل دیگر است. (مانند دیمند کارکتریستیک ). رشته‌ای دیگر از تحقیقات مقیاسی دقیق‌تر برای زمان واکنش به کاربرد که طالب پروسه اصولی تصمیمات واکنش بخشش است (بَست و بارنس هولمز ، ۲۰۱۴). مزیت این روش در نیاز نبودن نگرش درونی برای گزارش‌ها فردی است؛ بجایش خصوصیات مربوط توسط عملکرد هدف قرار می‌گیرند (رابینسن ، نیبرز ، ۲۰۰۶). برای نمونه، فتفوتا ، شرودر-آبه ، و مرکل (۲۰۱۴) شرکت‌کنندگان را مورد توهینی، که قبلاً تجربه‌شده، قرار می‌داند و سپس آن‌ها افکار و احساسات کنونی خود را نسبت به فرد ظالم ثبت می‌کردند (که همان میزان بخشندگی‌شان بود). میزان تأخیر در پاسخ دادن شاخص نامحسوسی برای بخشندگی بود. منطق این رویکرد این بود که افراد به زمان کمتری برای ثبت میزان بخشندگی خوددارند، ازآنجاکه درد را قبلاً تجربه کرده‌اند (یعنی به نشانه‌های درونی بخشندگی‌شان دسترسی بهتری دارند) در مقایسه با هنگامی‌که هنوز نبخشیدندش (یعنی دسترسی به نشانه‌های درونی بخشندگی سخت بوده). درواقع نویسندگان نشان‌ دادند که افراد بخشنده‌تر، در مقایسه با دیگران، سریع‌تر پاسخ می‌داند. آن‌ها در ادامه یافتند که زمان واکنش ارتباطی با پاسخ مطلوب جمعی ندارد. اما اکنون هیچ سندی بر اینکه چطور بخشندگی بر زمان واکنش تأثیر می‌گذارد نیست. بنابراین در این تحقیق هدف تکرار و پیگیری این یافته‌های اولیه بوده ،که با پژوهش مکانیسم اصولی‌‌ای که این پیوستگی را کمک می‌بخشد انجام می‌شود. بااینکه نشان‌داده شده چندین متغیر اجتماعی شناختی بر بخشندگی تأثیر می‌گذارند، یکی از نقش‌های مهم به تعقل داده‌شده است (یِسیل‌دایک ، ماتسون ، و آنیسمان ، ۲۰۰۷). تعقل با «تمرکز منفعل و مکرر بر جنبه منفی و مضر اتفاقات استرس‌زا» توصیف می‌شود (اسکینر ، اِدج ، آلت‌مِن ، و شِروود ، ۲۰۰۳، ص. ۲۴۲). مطالعات مقطعی شرح کرده‌اند که بخشش ارتباط عکس با تعقل دارد (بِری ، ورفینگتن، پَرِت ، او کانر ، و وِید ، ۲۰۰۱؛ تامسون و دیگران، ۲۰۰۵). بخصوص افرادی که بخشش کمتری دارند اکثر پس از خطا‌های درونی تعقل می‌کنند (کچادوریان ، فینچام ، داویلا ، ۲۰۰۵). این یافته‌ها توسط داده‌های طولی پشتبانی شده‌اند، که نشان‌دهنده تأثیر عکس بخشش با تعقل بوده (مک‌کلوف، بِلا ، کیل‌پَتریک ، و جانسِن ، ۲۰۰۱؛ مک‌کلوف، بونو ، و روت، ۲۰۰۷). با تصور رویدادی بد مانند خطا‌یی درونی، افراد معمولاً سعی درک دلیل ناراحتی‌شان می‌کنند‌ (واتکینس و باراکیا ، ۲۰۰۱). چنین ذهنیتی سؤالاتی مقایسه‌ای و تحلیلی به همراه دارد (مانند «چرا او مرا اذیت کرد؟») که مربوط به دلایل و عواقب (منفی) آن واقعه‌ است (واتکینس، ۲۰۰۸؛ واتکینس و باراکیا، ۲۰۰۲). بعلاوه عموماً هنگام تعقل افراد به تحلیل عمیق‌تر، دقیق‌تر، و آهسته‌تر اطلاعات می‌پردازند (به اندروز و تامسون، ۲۰۰۹ مراجعه کنید). ازاین‌رو، هنگام انگیختن (۱) یادآوری خطا و سپس (۲) ارزیابی میزان بخشش، افرادی که بیشتر از دیگران مدام بر خطا می‌اندیشند، نیازمند زمان بیشتری برای نتیجه‌گیری هستند (بدین ترتیب مکث‌های طولانی‌تری دارند). مدارک نیز ثابت می‌کنند که مرور معقولان اطلاعات زمان‌بر‌ است که نشان‌دهنده کاهش سرعت پاسخ‌دهی است (بکستر و هینسون ، ۲۰۰۱؛ فازیو ، a۱۹۹۰). تا میزانی که زمان واکنش نشانه «شاخص‌های واضح رفتاری افکاری پنهان» است (هولدن ، ورمک ، و فِکِن ، ۱۹۹۳، ص. ۲)، می‌توانند رویکردی موافق پژوهش بخشایش باشند. باگذشت از تحقیقات پیشین، مطالعات کنونی را با تلاش برای موشکافی مکانیسم اصولی و روانی ارتباط بخشندگی و مدت‌زمان هر فرد برای پاسخ به میزان بخشندگی‌شان بعد از به یادآوردن خطا، به‌پیش می‌بریم. اگر افراد بخشنده‌تر (نسبت به دیگران) زودتر به میزان بخشندگی خود واکنش دادند، شاید به دلیل کاهش تمایلشان به تعقل کردن بود ارتباط را بتوان توضیح داد. برای امتحان این فرضیه، الگوی مداخله‌کننده‌ای ابداع شد که افراد بخشنده‌تر (نسبت به دیگران) کمتر تعقل کرده، بدین ترتیب شاید بشود ارتباطی میان بخشندگی و زمان واکنش ایجاد کرد.
پیش نمایش مقاله
پیش نمایش مقاله چگونه بخشش بر مدت پردازش تاثیر می گذارد: میانجیگری نشخوار فکری در مورد گناه

چکیده انگلیسی

Previous work has demonstrated that individuals high (vs. low) in forgiveness are faster to rate their current thoughts and feelings toward their transgressor (i.e., their state forgiveness), but the underlying mechanism is still unclear. The present study examined whether individual differences in rumination about the transgression would mediate the association between forgiveness and response time. Participants (N = 767) completed measures of trait forgiveness, rumination about the transgression, and state forgiveness (while response time was unobtrusively recorded). Trait forgiveness was significantly negatively associated with response time and this effect was mediated by lower rumination about the transgression. Results support the use of response time as an unobtrusive measure of forgiveness-related processes and further clarify the role of rumination about the transgression in the forgiveness–response time link.

مقدمه انگلیسی

How can one tell if someone has forgiven an offense? One way to answer this question is to directly ask the individual for such information. Indeed, most forgiveness research has almost exclusively relied on self-reports, in which individuals (1) recall an interpersonal transgression and then (2) rate statements such as “I have given up my hurt and resentment” (McCullough, Root, & Cohen, 2006, p. 897). However, individuals’ reports of their forgiveness can be affected by introspective limits and response factors (Greenwald et al., 2002). That is, individuals might be unable to accurately indicate their forgiveness, or they might present themselves favorably to others. In light of these limitations, researchers have called for a multimethod research strategy (McCullough & Witvliet, 2002). However, the use of alternative measures of forgiveness is still in its infancy. To circumvent the problems intrinsic to self-report, researchers have begun to employ behavioral observations of forgiveness (Carlisle et al., 2012). For example, a recent study found that high-forgiving individuals, as compared to low-forgiving individuals, generated more positive characteristics that describe their transgressor in a free-listing task (Dorn, Hook, Davis, Van Tongeren, & Worthington, 2014, Study 2). Another study demonstrated that individuals who had forgiven their transgressor used more plural pronouns (e.g., we, us) in an unrelated task (Karremans, Van Lange, & Holland, 2005, Study 1). Although promising, it is unclear whether these indices truly represent forgiveness-related behavior—or whether such indices are an epiphenomenal manifestation of some other factor (e.g., demand characteristics). Another line of research employed a more subtle measure of response time that seeks to capture the processes underlying forgiveness–response decisions (Bast & Barnes-Holmes, 2014). The benefit of this methodology is that it does not require self-insight necessary for self-reports; instead, the relevant characteristic is targeted via performance (Robinson & Neighbors, 2006). For example, Fatfouta, Schröder-Abé, and Merkl (2014) had participants to relive a real-life transgression and then rate their current thoughts and feelings toward the offender (i.e., their state forgiveness). The latency for responding served as an unobtrusive indicator of forgiveness. The rationale behind this approach is that individuals should need less time to rate their state forgiveness when they have already worked through the pain (i.e., when they can easily access internal cues about their forgiveness) than when they have not yet achieved forgiveness (i.e., when they find internal forgiveness cues to be rather difficult to access). Indeed, the authors showed that high-forgiving individuals, as compared to low-forgiving individuals, exhibited faster responses. The authors further found that response time was unrelated to socially desirable responding. At present, however, there is no evidence as to how forgiveness affects response time. Thus, in the present research, the aim was to replicate and extend these initial findings by exploring the underlying mechanism that mediates this association. Although several socio-cognitive variables have been shown to impact forgiveness, a critical role has been attributed to rumination (Ysseldyk, Matheson, & Anisman, 2007). Rumination is characterized by a “passive and repetitive focus on the negative and damaging features of a stressful transaction” (Skinner, Edge, Altman, & Sherwood, 2003, p. 242). Cross-sectional studies have demonstrated that forgiveness is negatively related to rumination (Berry et al., 2001 and Thompson et al., 2005). Specifically, individuals who report lower levels of forgiveness ruminate more after an interpersonal transgression (Kachadourian, Fincham, & Davila, 2005). These findings are corroborated by longitudinal data, demonstrating that changes in forgiveness are negatively correlated with changes in rumination (McCullough et al., 2001 and McCullough et al., 2007). By mulling an aversive event such as an interpersonal transgression over in their minds, individuals often attempt to understand why it upsets them ( Watkins & Baracaia, 2001). Such a thought process involves evaluative and analytical questions (e.g., “Why did he/she hurt me?”) that revolve around the (negative) causes and consequences of that event ( Watkins, 2008 and Watkins and Baracaia, 2002). Furthermore, when individuals ruminate, they tend to process information more thoroughly, carefully, and slowly (see Andrews & Thomson, 2009). Hence, when prompted to (1) call to mind a transgression and then (2) rate their state of forgiveness, individuals who ponder on their transgression more persistently than others do, should require more time to arrive at a response (and, hence, exhibit longer latencies). This is consistent with evidence that a deliberative mode of information processing takes time, as indexed by a slowing in response time ( Baxter and Hinson, 2001 and Fazio, 1990a). To the extent that response times represent “overt behavioral indices of a covert mental process” (Holden, Woermke, & Fekken, 1993, p. 2), they may provide an appealing approach to the study of forgiveness. Moving beyond previous work, the present research sought to scrutinize the psychological mechanism underlying the association between forgiveness and the time with which individuals generated responses to state forgiveness ratings following the transgression recall. If individuals high (vs. low) in forgiveness are faster to rate their state forgiveness, it is perhaps their reduced amount of ruminative tendencies that explains this association. To test this hypothesis, a mediation model is proposed in which individuals high (vs. low) in forgiveness would display lower ruminative tendencies and this, in turn, might mediate the association between forgiveness and response time.

دانلود فوری مقاله + ترجمه آماده
پس از پرداخت، فوراً می توانید مقاله را دانلود فرمایید.